Hayat hakkında bir ton şey düşünür insan hele ki benim gibi biri (= her gece durup dururken oturur düşünürüm ne yaptım nereye geldim diye. Hep elimde kalansa yalnızlık oluyor açıkcası. Aşk için sevgi için belki de aptalca ve bir o kadar da cesurca şeyler yaptım ama elime hiç bir şey geçmedi şu ana kadar. Bazen kime değer ki diyorum sonra hala içimde bi yerde olan sevgiye muhtaçlık, şefkate muhtaçlık bir umut doğuruyor içimde ki yaşama sevinci buluyorum. Bundan sonra nereye gider bilmiyorum ama bir çok insanın istediği gibi 2 tarafın da hakettiği bir ilişki yaşamak artık zorunlu hale geldi sanki benim için. Umarım bulunur bir çaresi biri tarafından ümit etmekteyim..