Sevginin ta kendisidir sevgili, içinizdedir o, nereye giderseniz gidin içinizdeki bir parçanızdır. Herşeyinizdir yaşama ve yaşamaya dair.

Benim için Sevgili’nin tanımı yukarda yazılanlardan çok daha fazlası. Ya sizin için?

Dört kelebek ateş görmüş, nasıl bir şey olduğunu öğrenmek istemişler. Birinci kelebek ateşe biraz yaklaşmış, üzerinin aydınlandığını görmüş. Arkadaşlarının yanına gelmiş ve ‘bu ateş aydınlatıcı bir şey’ demiş. İkinci kelebek bununla yetinmeyip daha fazla şey öğrenmek istemiş. Biraz daha yaklaşmış ısındığını fark etmiş. Demiş ki:

- ‘Aynı zamanda bu ateş ısıtıcı bir şey!’

Üçüncü kelebek bununla da yetinmeyip bir az daha, bir az daha yaklaşmış. Bir anda ateşin kanatlarını yaladığını hissetmiş ve yanmış kanatlarıyla geri dönüp şöyle demiş:

- ‘Ve bu ateş yakıcı bir şey!’

Sonuncu kelebek daha da fazla şey öğrenmek istiyormuş. Biraz yaklaşmış ateş kanatlarını kavurmuş ve biraz daha yaklaştıktan sonra tamamen yanan kelebek ‘Poff!!’ diye ortadan kayboluvermiş. Ateşin gerçekten ne olduğunu belki bir tek o öğrenmiş ama geri dönüp söyleyememiş.

Çünkü o kaybolmuş ateş içinde ve bir şeyi ancak içinde kaybolan bilebilirmiş!..

Küçükken anneannem bana; yaptığın işi düzgün yap, öyle güzel yap ki, ‘Kamile yaptıysa düzgündür, güzel yapmıştır’ dedirt, derdi. Rahmetli anneannem kendiside öyleydi; halı dokurdu ve Isparta’da onun yaptığı adar sağlam ve güzel dokunmuş halı bulmak zordu. Halıcılar önce halılarını satın alırlardı. Çünkü bilirlerdi ki Fatime Hanım işinin her zaman en iyisini yapardı.

Kalp huzurunu bilir misiniz? Hani her yaptığınız işte, harekette sizi sıkıştıran ‘hata yaptın, böyle davranmamalıydın’ diye size içten içe uyaran ya da iyi bir davranışınızda içinize büyük bir ferahlık veren, kendinizi iyi hissetmenizi sağlayan o değerli kalbiniz! İşte burada işini iyi yap derken, uymanız gereken kural bu. Yaptığınız işe yüreğinizi koymanız, tam anlamıyla emek verip, ‘içime sindi’ demeniz.

Hani eskiler derler ya ‘yaptığın işi önce kendin beğen’ diye. Doğada her canlı üstüne düşen görevi tam layıkıyla yapar; görevini eksiksiz yapan, aksatan ne bir bitki vardır doğada nede hayvan. İnsan hariç!. Maalesef dünyadaki sorunlar hep bu yüzden büyür, ozon bu yüzden delinir, küresel ısınma bu yüzden olur.

Yüzlerce yıl Noel kutlamak için güzelim çam ağaçlarını katlettiler, inanılmaz ama hala gazlı deodorant satışları ve reklamları hala devam ediyor. Yaşanacak başka bir dünyamız varmış gibi hala ormanları yakıyoruz ve dünyayı yok ediyoruz.

Kalbiniz huzurlumu? Yaptıklarınızdan memnun musunuz? Bu yıl şubat ya da mart ayında bir fidan diktiniz mi? Çocuklarınıza doğayla ilgili bu ay bir şeyler anlattınız mı? Ya da onlara kalıcı bir bilgiyi hikâyelerle anlatmayı denediniz mi?

Sorulara bir göz atın lütfen; kendinize dürüst olun ve cevaplayın;

• Bu hafta yararlı neler yaptınız?
• Çocuklarınıza; faydalı, insanlığa ve kendi yaşamlarına yararlı neler anlattınız bu hafta? Yoksa akşamları sadece TV mi seyrettiniz? ?
• Etrafınızda sevilen bir insan mısınız yoksa çıkarcı biri mi sayılırsınız?
• Önce parayı mı düşünürsünüz yoksa faydalı olmayı mı?
• İnsanlara gülümsemek için kendinizi zorlar mısınız yoksa gülümsemeniz sizin en güzel hediyeniz mi?
• Ne için yaşadığınızı biliyor musunuz? Sizin yokluğunuzda dünya nasıl olurdu?
• O dört kelebekten hangisi sizsiniz?
• İşinizi yaparken kalbiniz huzurlu mu? Ben elimden gelenin en iyisi yaparım diyor musunuz?

İşte böyle birçok soru sorabilirsiniz kendinize ve Yaratıcıya. Daha iyi bir hayat için tek düze yaşamanızdan hiç olmazsa günde 10 dakika çıkın lütfen. Kendiniz, aileniz, yaşadığınız dünya için farklı bir şeyler yapabilirsiniz. Düşünsenize hepimiz bir farkındalık yaratsak, güzel şeyler yapsak, dünya daha yaşanası bir yer olmaz mı? Herkesin ‘banane’ dediği bir dünya değil; Herkesin ‘ben ne yapabilirim’ dediği bir dünya lazım bize. Ertelemeyin hemen yapın!

Hayat yaşamaya değer, mutluluk avuçlarımızın içinde, kaliteli huzurlu ve mutlu bir hayat bizi bekliyor. Sevgiyle kalın.

İlk zamanlarda sabahları kalkıp şu bilgisayarın başına geçerdim. Derse gider, geldikten sonra yine bu bilgisayarın başına otururdum. İşe yarar yaramaz, ama bişeyleri yapardım yine kafama göre. Sonra zaman geçmeye başladı. Bilgisayarla öldürülen vakitler azaldı, sosyalleşmeye başladım. Nereden bilebilirdimki şu an buradan ayrılırken boğazımızı düğümleyecek dakikaları yaşatacak, arkadaşlarla, dostlarla, kardeşlerle, abilerle, ablalarla, vs. vs. ( Bu sıfatların her biri için ayrı insanlar yok. Hepsi topu topu 2-3 kişi ) tanışabileceğimi ? Daha sonra sabahları kahvaltımı tek başıma yapmamaya başladım. Zaman geçtikçe sabahları uyandırabileceğim, uyandırıldığım arkadaşlarımda oldu, hâla da öyle.. Hiç bişey yapmadan, sadece oturarak saatler geçirebildiğimizi bile biliyorum. Olmadı benim “Kasaba” diye nitelendirdiğim, Merkez’e ineriz, ama yine sıkılmayız. Sıkılan olursa sağlı sollu böyle ısırma, vurma, sıkma ve tekmeleme tarzı şiddet ögelerini bile kullanabiliyoruz. Makara kukara derken sınavlardan önce derste çalışırız. Bazen bu olay kaynasa bile, yaparız. Olmadı kopya yazarız. He unutmamışken, gondol sefamızı, yemekten sonra yediğimiz dondurmalarıda unutmayayım. Asıl unutulmaması gereken aslında çok daha farklı bir olay.

Kendi adıma konuşmak gerekirse, biraz yüzsüzce davranıp arkadaşlık, dostluk, kardeşlik, abilik, ablalık yetmedi birde Sevilmeyi Dileyen’imi buldum..

Cücü

Bittimi ? hayır bitmedi Daha uzatmalar var ..