Yer yer sıkıcı, sıkıntı dolu, kafamın allak bullak olduğu, bi o kadarda eğlenceli, neşeli zaman geçirdiğim kimisinin internet, e-posta, internet sayfası dediğimde “bunlar ne ki ?” diye yüzüme bakan insanlara unutulan HTML’i editörlerin arkasına saklanan CSS’i, günlük hayatlarında yaşarken günlük planını yapabildiği gibi, gününü, hayatını, hayallerini planlayan, programlayan insanlara bu plan programlarını internet üzerinde nasıl uygulayabileceklerini gösterebilmekten bahsettim. Bir internet sayfası açıp önlerine Nasıl yapılabilir? sorusunu sorduktan sonra ellerini kaldıran, izin vermeme sabredemeyip bağırarak cevap veren 100′den fazla arkadaşım oldu benim. Her birisinin benim için yerleri farklı farklı yerlerde olması ile beraber, onların içinde bu kadar samimi sözleri duymuş olmanın duygusallığıyla yazıyorum sanırım

Hayatım boyunca olmak istemediğim Öğretmenlik mesleğini yapmış olduğuma şaşırıyorum. Lise yıllarımda sevdiğim öğretmen sayısının 1 elin parmakların, keza üniversite yıllarındada aynı şekilde geçmediği, ülkenin orta veya yüksek öğretimini, müfredatlarını, öğretmenlerin kapasitesini saatlerce, günlerce tartışabileceğim bu ortamda aynı duruma düşmemek için istemediğim öğretmenliği yapabildim sanırım

Sınıf ve sıra arkadaşlarımın gerek öğretmenlerden, gerek eğitim sisteminden, gerek müfredattan çektiği sıkıntıları çektirmemek için. Eğitim ve öğretim denilen insanların bilgilenmesi adı altındaki 2 terimin altını, eğlenerek, severek bilgiyi insanlara ulaştırabilmekti asıl amaç..

Hiç bir tecrübem olmamasına rağmen bana o güveni, inancı veren Gökhan Hoca’m a ne kadar teşekkür etsem azdır ki. Şu 7 aylık sürecin benden alıp götürdükleri ile beraber, bana kattıkları dünyanın hiç bir yerinde hiç bir meslekte karşılaşamaz

Yarın Öğretmenler Günü, hayatım boyunca ilk defa ve sanırım son defa anlamlı şekilde geçireceğim tek Öğretmenler Günü’m Heyecanda var ama bir o kadarda hüzünlü oluyor sanırım

Sınıfıma gelip beni dinleyen tüm arkadaşlarımın her birine teker teker çok teşekkür ediyorum. Bu ortamda bulunmam için beni destekleyen Gökhan Hoca’m a ve bu bilgileri anlatmamda en büyük rol oynayan Abim’e çok selamlar sevgiler

9 ay önce yazmıştım Bilmiyorum diye. Ahmet ALTAN içinde bulunduğum, bulunduğumu düşündüğüm durumu aşırı açık şekilde anlatmıştı. Sevgin için fedâkarlık yapmaktan bunun gerek maddi gerekse manevi boyutundan bahsetmişti. İlk aşkındanda bahsetmişti, erişemediği, ulaşamadığı, hayallerine alamadığı o aşkını.

Yazının tümüne katıldığımı belirterek; bazı güzellikler, mutluluklar için hayatımızda bişeyleri fedâ etmemiz ki bu bişeyler tıpkı Kral’ın tacını bırakması gibi hayatında büyük bi öneme sahip maddi birşey veya yiğeninin annesinin ve babasının mutluluğu için kendi mutluluğundan feda etmesi gibi. Her ne kadar doğru gözükmesede doğru olanın bu olduğunu söyleyebilirim. Bununla beraber soradabilirim gerek kendime gerek bunu okuyanlara, “Sen ne feda ettin sevdiğini düşündüğün insana? Tacınımı ? Mutluluğunumu?” Herkesin cevabı kendindedir, cevap verebiliyorsa eğer. Duygularımız kendimize saklıdır yazarın söylediği gibi kimsenin müdahale edemeyeceği biçimde bize aittir.

Yazının sonundada bir mesaj vardı.

Ben on yaşındayken ismini bilmediğim bir kadına ansızın aşık olup da, onu, adını bilmediğim için hayallerime ve hayatıma alamadığımda ağlamıştım sokaklarda.
Sonra, adını bildiğim, hayallerime aldığım ama hayatımdaki yeri neresi sorusuna bir cevap bulamadıklarım için ağladım.
Duygularınızdaki yerini bilirsiniz bir insanın.
Ama onun hayatınızdaki yerini bilmek…
Bu zordur.
Vereceğiniz cevap, bu cevap ne olursa olsun, ıssız ve karanlık bir sokakta ağlayan bir oğlanın çektiği acının nasıl bir şey olduğunu size gösterir.

“Cevabımız ne olursa olsun o çocuğun çektiği acının nası bişey olduğunu bize gösterir” derken ne demek istediğini şimdi şimdi anlıyorum. Ya siz?

Bol bol okuyorum. Pek teknolojik demesekte, WordPress, C#, Fenerbahçe ve Siyaset bugünlerdeki gözdelerim he bide Sena’nın Turuncusu var

Uzun zamandır istediğim üşendiğim, yapamam diye korktuğum C#’a başladım sonunda ve ilk programımı ortaya çıkardım. Burak’ın “Oh be sonunda” sözünden sonra yolladığım programımı almamazı kalbimi üzdü bilgisine

Falan filan şimdi sanırım Visual Studio’yu açarak biraz daha C# çalışmalıyım