Anlıyorum

13 Şubat 2009, Cuma - 13:28

Uzun zamandır yazmıyordum, şu sıralar aşırı meşguliyetle beraber kafamın dolu olması yazmamı engelliyor, üretkenliğinde bu dönemde azaldığı aşikar. Gerçi her ne kadar üretkenlik azalmış olsada bişeyler karalamak gerekir. Neyse bu konuya daha sonra değinirim.

Neyse,

9 ay önce yazmıştım Bilmiyorum diye. Ahmet ALTAN içinde bulunduğum, bulunduğumu düşündüğüm durumu aşırı açık şekilde anlatmıştı. Sevgin için fedâkarlık yapmaktan bunun gerek maddi gerekse manevi boyutundan bahsetmişti. İlk aşkındanda bahsetmişti, erişemediği, ulaşamadığı, hayallerine alamadığı o aşkını.

Yazının tümüne katıldığımı belirterek; bazı güzellikler, mutluluklar için hayatımızda bişeyleri fedâ etmemiz ki bu bişeyler tıpkı Kral’ın tacını bırakması gibi hayatında büyük bi öneme sahip maddi birşey veya yiğeninin annesinin ve babasının mutluluğu için kendi mutluluğundan feda etmesi gibi. Her ne kadar doğru gözükmesede doğru olanın bu olduğunu söyleyebilirim. Bununla beraber soradabilirim gerek kendime gerek bunu okuyanlara, “Sen ne feda ettin sevdiğini düşündüğün insana? Tacınımı ? Mutluluğunumu?” Herkesin cevabı kendindedir, cevap verebiliyorsa eğer. Duygularımız kendimize saklıdır yazarın söylediği gibi kimsenin müdahale edemeyeceği biçimde bize aittir.

Yazının sonundada bir mesaj vardı.

Ben on yaşındayken ismini bilmediğim bir kadına ansızın aşık olup da, onu, adını bilmediğim için hayallerime ve hayatıma alamadığımda ağlamıştım sokaklarda.
Sonra, adını bildiğim, hayallerime aldığım ama hayatımdaki yeri neresi sorusuna bir cevap bulamadıklarım için ağladım.
Duygularınızdaki yerini bilirsiniz bir insanın.
Ama onun hayatınızdaki yerini bilmek…
Bu zordur.
Vereceğiniz cevap, bu cevap ne olursa olsun, ıssız ve karanlık bir sokakta ağlayan bir oğlanın çektiği acının nasıl bir şey olduğunu size gösterir.

“Cevabımız ne olursa olsun o çocuğun çektiği acının nası bişey olduğunu bize gösterir” derken ne demek istediğini şimdi şimdi anlıyorum. Ya siz?